ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ

5,00

Εξαντλημένο

Κωδικός προϊόντος: 9e36e601cd21 Κατηγορία:

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ.

ΖΑΝ ΚΟΡΜΠΕ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ: ΙΛΔΑ ΓΚΕΒΑΡΑ ΓΚΑΔΕΑ – ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΓΚΡΑΝΑΔΟ ΧΙΜΕΝΕΣ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΚΡΑΛΛΗ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 1995.

ΣΕΛ.: 326.

 

Κι αν ο Τσε ξαναρχόταν; Μα αυτά δε γίνονται!

Κι όμως, η Λατινική Αμερική κρύβει μια αλήθεια: Εδώ όλα γίνονται, αρκεί να σιστεύεις στ’ απίστευτα. Νά λες: «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο». Όπους θα πει ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα. Οταν θα ’χει γίνει ο Τσε.

Το ‘φερε η τύχη κι ασ’ τα πρώτα του χρόνια πάλευε με το θάνατο. ΙΙάντα υπήρχε εκείνο το άσθμα, ασ’ την υγρασία της Λογεντινής, σου του ‘κόβε το νήαα ττς ζωής. Κι άντε σάλι.

Μέχρι τέλους.

Κι η λύση πάντα μία: να κάνει το αντίθετο. Για το άσθμα του. για τη ζωή του. για τους κανόνες της Ιστορίας, για τις νομοτέλειες του σοσιαλισμού, για τις πιθανότητες…

Έτσι έφτασε γιατρουόάκι στα λεπροκομεία του Λμαζονίου. στα ορυχεία της Χιλής, στις παράγκες της Γουατεμάλας, στο Μάτσου ΙΙίτσου των Ίνκας, στη Φλόριδα, για να δει «σώς λειτουργεί το κόλπο». Έτσι έγινε και πίστεψε τον Φιντέλ και μπάρκαρε στο σαπιοκάραβο τη «Γκράνμα». Ετσι έγινε κι είδαν οι γυναίκες της Αβάνας, πρωτοχρονιά του ’59, το χαμόγελό του κάτω ασ’ τον μπερέ με το άστρο.

Κι έτσι πάλι έκατσε σε υπουργική καρέκλα, έμαθε τη διπλωματία. μίσησε τη γραφειοκρατία, τη συντροφική υποκρισία και το δεσποτισμό του «Ρώσου αόελφού». την αδιαφορία του Μάο, του Χρουτσόφ. του Τίτο, για κείνα τα πολλά του Βιετνάμ…

Κι αφού δε θα μπορεί να ζει κατά  πώς πίστευε -όπως θα γράψει στα παιδιά του- θα βρει το θάνατο στη Βολιβία. Με τη βοήθεια της CIA, την προδοσία του «ορθόδοξου»

Κι έφυγε νωρίς. Κι όμως, είπαν τον είδανε αργότερα. Εσείς δεν τον είδατε πουθενά:

Κι επειτα πάλι χάθηκε.

Κι αν ξανάρθει;

Μέχρι σήμερα οι Ινδιάνοι λένε πως οι κυνηγημένοι θεοί των Ίνκας είναι κρυμμένοι στις πέτρες, περιμένοντας μέρες καλύτερες για να ξαναρθουν. Τότε. λένε, θα ’ρθει κι αυτός… Παραμύθια; Ε. ναι. Αυτό το βιβλίο είναι για κείνους που τους αρέσουν τα πάλιά ινδιάνικα παραμύθια. Αυτά που πίστευε ο Τσε. Αυτά που τον μάθανε να ζητάει απ’ τους δικούς του να μην κλάψουν. γιατί αυτό που θα πάρει στον τάφο θα ’ναι «μονάχα η θλίψη ενός τραγουδιού που δεν τελείωσε…»

Αυτό το τραγούδι για τον κομαντάντε Τσε διηγείται τούτο το βιβλίο.